Naar een eenheidscultuur in Europa?

Toen de Europese eenheidsdroom begon, probeerden een aantal landen in West Europa zich aan elkaar te smeden zodat er voor elk land afzonderlijk een voordeel uit zou ontstaan door het gezamenlijk optrekken. In de loop van de tijd hebben zich, bijna moeiteloos, een groot aantal landen in Oost en Zuid-Europa aangesloten. Hebben we in Europa wel beseft dat ook op een relatief klein oppervlak redelijk wat cultuurverschillen het moeilijk maken om werkelijk tot een eenheid te komen.

Dat juist de wil tot eenwording de wil tot eigenheid en diversiteit blootlegt, laten bijvoorbeeld het onlangs gehouden referendum in Schotland en de wens tot zelfstandigheid in Catalonië zien. Daarnaast blijkt het moeilijker te zijn om een eenheid te creëren, terwijl tegelijkertijd de diversiteit blijft bestaan. De botsingen tussen verschillende culturen was het afgelopen half jaar duidelijk zichtbaar toen Griekenland “gered” moest worden van een faillissement. Steeds weer opnieuw blijkt dat de waarden en normen in het zuiden van Europa duidelijk anders zijn dan die van het Noord-Westen. De vraag is of het mogelijk is om beide te integreren of dat één van beide de waarden aan moet passen.

Geest Hofstede schrijft in zijn boek “Allemaal andersdenkenden” dat juist waarden aan de basis liggen van menselijk gedrag. Deze waarden worden ons door de omgeving meegegeven vanaf het moment dat we worden geboren. Ze worden tot iets eigens tot we er niet meer over nadenken en het als een automatisme wordt ervaren. Om een voorbeeld te noemen wordt de tijd Zuid-Europese landen anders benaderd dan in Noord Europa. Tijdens onze tijd in Spanje waren er maar weinig mensen die een agenda hadden, in ons land lijkt het of we er niet zonder kunnen. In Griekenland zien we ook verschillen met het noorden van Europa. Grieken zijn bijvoorbeeld lastige belastingbetalers, er is een levendig zwart circuit. De regering ziet bijna geen kans dit aan te pakken. Ze kijken meer naar de korte termijn en verschillen daarbij nogal met een land als Duitsland (Hofstede, pagina 286). Nederland is bijvoorbeeld veel individualistischer gericht dan Griekenland (Hofstede, pagina 104).

Griekenland heeft, zoals de algemene overtuiging is, gesjoemeld met de economische cijfers. Ook heeft men te weinig hervormingen door gevoerd. Dat dit fout is gegaan, wordt in het noorden zwaar opgevat. Om toch het gewenste resultaat te bereiken, moet Griekenland nu toch echt aan de slag met wat voor het noorden essentieel is: juiste cijfers, hervormingen over de langere termijn en schulden aflossen. Daar staat tegenover een groot bedrag om op de korte termijn te overleven als land. Maar het betekend om dat de gewone burger in de straat het zwaar te verduren krijgt. De overgangssituatie gaat niet zonder de nodige financiële pijn.

Griekenland moet dus meer op het noorden gaan lijken, goedschiks of kwaadschiks. De harde Noord-Europese economie wint het dus van “rommige samenlevingsstructuren” van de Grieken. Welke Noord-Europese waarde wordt hier dus door de strot van de Grieken geduwd? Dat is vooral de waarde dat geld de beslissende factor in de eenheid van Europa. Maar is dat wat we allemaal willen met elkaar voor de lange termijn?

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s