Papa, ik ben bang in het donker? Mag ik even bij je blijven?

Begrijpelijk toch? Waren we niet allemaal wel eens bang, gewoon voor het donker. Voor wat er onder het bed zat. Voor de schaduwen op het behang. Voor het gekraakt en andere onheilspellende geluiden? Simpelweg bang. Dan is er altijd de bescherming van papa of mama. Mijn zoon komt regelmatig naar beneden. Overigens mijn dochter ook. Mag ik even bij je zitten? Op schoot. Na een minuut of vijf is dat dan wel weer over. Want ook al is het donker, er komt altijd weer een morgen die het licht brengt. En onder het bed blijken toch geen monsters te zitten. En de schaduwen waren gewoon bomen die bewegen in de wind. Alles waarvoor ze bang waren, verdwijnt in de rust van de slaap. Maar wat al ze echt bang zouden zijn? Stel dat ze overdag huilend van angst en snikkend van verdriet bij je zouden komen? Wat dan? Dan is ook de troost van mama of papa die vraagt wat er is. Als ouder probeer je je kind te troosten. Je luistert. Vraagt. Luistert. Slaat een arm om schoudertjes. Trekt ze op schoot. Geeft bescherming. Vertrouwen tot de angst is geluwd. Dat doe je voor je kind. Alles doe je voor je kind.

Alles doe je voor je kind. Dat merk je al je je kind een keer kwijt bent. Als ze ineens weg zijn. Uit zicht zijn. Dat gebeurde deze week een keer. Het zijn maar dertig seconden waarin je niet weet waar ze is. Je bent boos op ze. Met luidere stem zeg je dan dat ze dat nooit meer mogen doen. Maar ten diepste is de boosheid alleen maar een uiting van de enorme bezorgdheid die kloppend in je borst te keer gaat. Wij hebben kinderen gekregen. We mogen ze opvoeden. Voor een beperkte tijd. Er komt een tijd dat ze op eigen benen staan. Tot dat moment probeer je zo goed mogelijk voor ze te zorgen. Er waarschijnlijk daarna ook nog.

Deze week denken we aan de Zoon van de Eeuwige Vader. Er is geen moment geweest dat Hij niet de Zoon was en dat de Vader geen Vader was. Daarom hameren de woorden van Jezus diep in onze ziel. “Waarom hebt u mij verlaten?” Een Vader die Zijn Zoon alleen moet laten. Moet overgegeven aan de grootste angst van de mensheid. Hij die het donker van de dood bewust ondergaat. Als vader komt dat dichterbij dan toen ik dat nog niet was. Vooral op momenten dat ik niet weet waar ze zijn. Toch staan mijn gevoelens in schril contrast met wat er zich heeft afgespeeld op die momenten toen Jezus aan dat kruis werd geslagen. “Waarom hebt u mij verlaten?” De Vader wist waar Zijn Zoon was, maar in grote liefde stierf Hij. Zodat wij, ik, mijn kinderen, mijn vrouw, mijn familie, de buurman, vrienden, iedereen op deze wereld kinderen van de Vader konden worden. En Hij raakt ons nooit kwijt. Hij is er altijd.

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s