Loopt iedereen aan een uitgestoken hand voorbij?

C`est la vie tristesse

Photo credit: Roel Wijnants

Ik zit te wachten op een bankje op het vliegveld van Barcelona. Na twee weken lesgeven ga ik weer naar huis. Ik heb er weer zin in mijn dierbaren te zien. Dan zie ik hem al aankomen in de verte. Dit keer is het niet iemand in een verfomfaaid kloffie, maar gewoon iemand netjes in de kleren. Hij steekt zijn hand uit. “Ik heb drie kinderen en kun je me wat geven voor eten?”, zegt hij. Ik ben zo vaak aan die uitgestoken handen voorbij gelopen. Ze zaten op straat in Granada, uit schaamte keken ze vaak niet op. Het zijn er steeds meer. Houden alleen maar de hand omhoog. Op een kaartje naast hen staat vaak waarom ze de hand ophouden. Dit keer geef ik hem wat. Ik weet dat heel veel gezinnen het in Spanje heel erg moeilijk hebben. Daar kunnen zij zelf niet veel aan doen, de tijd zit hen tegen. Ik ga een kop koffie drinken. Ik had hem een euro gegeven, mijn kopje koffie kost meer. Ik zoek daarna een andere plek om te wachten, want het duurt nog even voordat ik kan inchecken. Opnieuw zien ik iemand komen. Hij houdt zijn hand op bij een aantal mensen verderop. Hij komt dichterbij, komt bij mijn buurman die nee schudt. Ook passeert hij mij, ook ik schudt nee. Ik kijk hem na. Geen zwerver lijkt het, gewoon iemand waarbij het tegen zit. Met kinderen, zei hij. Ik schaam me. Ik heb ook kinderen.

 

Enhanced by Zemanta
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s