Eerste zondag van de maand: avondmaal

Nederlands: Sint-Hubertuskerk te Berchem, Antw...

Nederlands: Sint-Hubertuskerk te Berchem, Antwerpen. Het laatste avondmaal. (Photo credit: Wikipedia)

Vandaag hebben we weer avondmaal gevierd. Ik zoek de laatste tijd vaak naar dé “avondmaalsbeleving”. Waar denk ik aan? Wat voel ik er bij?

In alle evangelische gemeenten waarvan ik lid ben geweest was dat vaste prik op de eerste zondag van de maand. Ik ben opgegroeid in een Synodaal Gereformeerde kerk en als ik mij het goed herinner werd het in die tijd één keer per kwartaal gevierd (maar ik zou mijn moeder moeten vragen om het zeker te weten). Maar het gaat met niet om de frequentie, maar meer in deze post om de beleving tijdens het avondmaal. Ik wil er drie noemen die me zijn bijgebleven.

In de Gereformeerde kerk stond er tijdens het avondmaal een grote tafel op het podium waar alle mensen in groepen aan mochten zitten. Elke keer werd met een groep van dertig, veertig mensen het avondmaal gevierd. Op een zondag werd er dan drie of vier keer het avondmaal “bediend” door de dominee. Als kind moest ik dan achterblijven en de rij en dat vond ik vreselijk. Ik zat daar met een aantal andere kinderen voor een minuut of tien in een leeg vak in het kerkgebouw. Ik was altijd weer blij als mijn ouders weer terug waren.

De volgende kerk hield in de tijd dat ik er lid was het avondmaal op de avond. Het avondmaal werd alleen door gelovigen gevierd en op de ochtend was de kans dat er ongelovigen kwamen een stuk groter en op de avond een stuk kleiner. Wat mij met name is bijgebleven zijn twee dingen: de lange tijd van gebed na het avondmaal en het zingen hand-in-hand van het lied “wij reizen met elkander”. Het bidden in een grote groep vond ik niet altijd zo prettig, want ik durfde niet altijd te bidden in het openbaar en voelde wel de verplichting. Toch hing er een “sfeer” die me diep deed ervaren wat Jezus “voor ons had gedaan”. Het hand-in-hand zingen zal ik nooit meer vergeten. Het lied ken ik nog uit mijn hoofd.

Bij de volgende kerk was ik één van de voorgangers. Ik beleefde het avondmaal anders als ik het zelf moest leiden. Ik was meer bezig met de “organisatie” dan met het gevoel of de beleving. Toch kwam het ook voor dat ik gewoon in de zaal zat en een collega de leiding had. Wat me van die periode is bij gebleven is dat ik op zoek was naar een beleving. Beelden van “the Passion”, gedachten over Jezus die het kruis droeg door de Via Dolorora of de laatste kruiswoorden speelden bijvoorbeeld door mijn hoofd. In die tijd werd er veel met video en geluid gewerkt en dat had vaak invloed op de wijze waarop ik het avondmaal beleefde. Toch zocht ik naar mijn eigen beleving en ervaring, ongeacht de impulsen van buitenaf.

Het is de vraag of er een juiste ervaring is die zou horen bij de viering van het avondmaal. Moet je in gedachten teruggaan naar het “laatste avondmaal” of denken aan Jezus die met een bijna ondraaglijke pijn aan het kruis hing? Of misschien in denken aan Jezus die door het avondmaal aanwezig is? Hoe beleef jij het avondmaal? Heb je ontwikkeling meegemaakt of is er spraken van ervarings-slijtage?

Enhanced by Zemanta
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s