Bouw uw koninkrijk op aard

Nederlands: Negatief. Een groep christenen te ...

Nederlands: Negatief. Een groep christenen te Hatoesoeha, Seram (Photo credit: Wikipedia)

Introductie

Deze blogpost is een reactie op een Facebook bericht van Rocco Rausch die dit artikel onder de aandacht bracht. Naar aanleiding van het bericht werd er gesuggereerd dat het beter zou zijn om over koninkrijksplanting te spreken dan over kerkplanting cq. gemeentestichting. Als reactie daarop zei ik dat dat theologisch onhoudbaar is. Daarop werd de vraag gesteld “Waarom kunnen we niet over koninkrijksplanting spreken?” Deze post is daar een antwoord op.

Waar gaat het artikel over?

Het artikel gaat over een gemeentestichter en zijn ervaringen van de afgelopen jaren. Hij is bezig geweest met het stichting van een gemeente:

  • dit kostte heel veel geld
  • het was planmatig helemaal dichtgespijkerd (inclusief missie en visie)
  • de kerk had al snel een gebouw en staf
  • er was maar een beperkt aantal mensen dat tot geloof kwamen en daarna andere mensen tot discipelen maakten.
  • vanuit de kerkplant werden mensen geholpen discipelen te worden.

Daarna heeft de schrijver een “aha erlebnis” tijdens een conferentie. Tijdens deze conferentie wordt de nadruk gelegd bij gemeentestichting op:

  • discipelen maken: mensen helpen volgelingen van Jezus te worden.
  • discipelen zorgen er voor dat andere mensen discipelen worden, zodat er sprake is van vermenigvuldiging.
  • op deze wijze ontstaat een beweging die de hele wereld bereikt.

Uit deze beweging zou een kerk kunnen ontstaan op een organische wijze als twee of drie bij elkaar komen. Volgens de schrijver heeft dit geen organisatiestructuur nodig om te bestaan en om onderhouden te worden. Hij zegt dat de bijbel geen opdracht bevat waar wordt gezegd dat we gemeentes moeten stichten, gemeentestichting volgt op discipelschap en niet andersom. Waarschijnlijk komt ook hier de opmerking vandaan dat er sprake is van koninkrijksplanting.

Mijn respons…

Ten eerste een reactie op de hermeneutische aanpak van de schrijver als het gaat om het ontbreken van de opdracht in het Nieuwe Testament om gemeenten te stichten. Hij heeft gelijk als het gaat om de evangeliën, daar wordt deze opdracht niet genoemd. Alhoewel, Mattheus spreekt wel over de gemeente, maar niet in de context van het stichten ervan. In Handelingen 13 evenwel worden een aantal mensen, waaronder Paulus, uitgestuurd om gemeentes te stichten. Het verhalende gedeelte spreekt niet van een opdracht, het gedeelte is beschrijvend en niet voorschrijvend. Maar in de eerste gemeenten was er zeker sprake van gemeentestichting. Paulus schrijft zijn brieven aan gemeenten, waarvan hij sommige heeft gesticht. De kerk is daarmee door gegaan en heeft hem daarin gevolgd.Ik leg dat naast een ander voorbeeld dat het breder trekt. In het Nieuwe Testament komt geen opdracht voor die het preken op zondag voorschrijft. Toch preekt men in bijna elke kerk tijdens de samenkomst en de meeste christenen hebben daar geen Bijbelse bezwaren tegen.  Het ontbreken van een opdracht wil niet zeggen dat een praktische uitwerking direct tegen de Bijbelse boodschap ingaat.

Ten tweede kan ik mij helemaal vinden in de nadruk die de schrijver legt op discipleschap. In Mattheus 28:19 geeft Jezus de opdracht om discipelen te maken.Hij benadrukt dat een kerk niet opgehangen is een organisatie of een gebouw. Ik citeer uit zijn artikel:

It takes absolutely no organizational infrastructure to begin it or to maintain it. It only takes commitment and consistent intentionality, making the mission of Jesus to reach people a life-priority.

Het is idealistish om te zeggen dat een groep mensen die samen wil komen zonder organisatie een lange levensduur heeft. Natuurlijk heeft ook een “organische” groep in een netwerk-setting sturing en organisatie nodig, al was het alleen maar om te bepalen waarom ze een groep zijn en bij elkaar komen op een specifiek tijdstip.

Nu naar de vraag: “Waarom is het spreken over “kingdomplanting” theologisch niet houdbaar?” Als we de nadruk leggen op het discipelen maken en we niet direct het vormen van een kerk als doel hebben, spreken we dan niet het koninkrijksplanting? Ik heb zitten googelen op het woord “kingdom planting”  en “planting the kingdom”, echter zonder resultaat. Ook de Nederlandse varianten leverden niets op. Het woord is dus een unieke vondst.

In de eerste plaats moeten we onderscheid maken tussen de kerk/gemeente en het koninkrijk. Beide hebben een relatie, maar zijn niet gelijk aan elkaar. Dat is in deze context van belang omdat vanaf de eerste Pinksterdag tot nu toe aan kerkplanting/gemeentestichting wordt gedaan en niet aan koninkrijksplanting. George Eldon Ladd zegt het zo in zijn “New Testament Theology”:

“Het koninkrijk brengt de kerk voort”.

Door de boodschap van Jezus worden mensen uitgedaagd om als gelovigen “gemeenschap” te hebben met elkaar. De boodschap van Jezus wordt ook het “evangelie van het koninkrijk” genoemd.

Ten tweede zegt Ladd:

“De kerk kan het koninkrijk niet bouwen of het koninkrijk worden, maar de kerk getuigd van het koninkrijk, – van Gods reddend handelen in Christus in het verleden en in de toekomst”

Dit is een belangrijke uitspraak. Het gaat niet om planten, maar om getuigen.

In de tweede plaats, in het Nieuwe Testament zien we dat de gemeente van Jezus steeds een lokale representatie heeft. Paulus schrijft zijn brieven aan een lokale gemeente die samenkomt. Deze gemeentes zijn op een specifiek moment begonnen. Zij maken één op één deel uit van de gemeente van Jezus wereldwijd. Dit onderscheid kent het Koninkrijk van God niet. Er is geen lokale variant van het “wereldwijde” koninkrijk van God. Het koninkrijk heeft haar oorsprong in God (Mattheus 6:10). Als we dit logisch doortrekken is het niet mogelijk om het koninkrijk te beginnen of te stichten/planten. Het koninkrijk is reeds aanwezig en ook nog niet volledig of volkomen zeggen bijvoorbeeld Ladd en Ridderbos. Het Koninkrijk wordt “groter” als mensen zich bekeren en Jezus als hun Koning accepteren. Het koninkrijk is daar waar God heerst en dus Koning is. Ladd zegt over het accepteren van het evangelie van het koninkrijk (nu een keer onvertaald):

“The Kingdom is working quietly, secretly among men. It does not force itself upon them; it must be willingly recieved”

Ten derde, het Koninkrijk is een mysterie zegt Marcus (Marcus 4:11-12). Het wordt duidelijk voor hen die de boodschap van Jezus of het evangelie van het Koninkrijk ontvangen en accepteren (Mattheus 4:23). Gelovigen kunnen het koninkrijk niet “planten” maar mensen wel wijzen op het evangelie van Jezus en hen helpen om discipelen van Jezus te worden. Daarmee wijzen ze tegelijkertijd op de realiteit van het Koninkrijk. Dat zou men nog kunnen uitbreiden door te zeggen dat mensen kunnen “getuigen” van het koninkrijk door recht te spreken, recht te doen, er te zijn voor een ander, de ander te helpen in de nood (Mattheus 25:31-46). Christenen die zijn als Jezus, die het Koninkrijk inaugureerde, “beërven ze het Koninkrijk” (Mattheus 25:34).

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s