Joseph Prince

In sommige kringen is Joseph Prince het grote lichtende voorbeeld. Dat heeft in kerken en gemeentes nogal wat deining veroorzaakt. Het lijkt wel of je alleen maar tegen of voor kunt zijn. Het Nederlands Dagblad heeft er een “mini-dossier” over. Dat zegt al iets over het belang van de discussie. Mensen rondom mij hebben ook zo hun mening over de uitspraken van deze “pastor”. Ik heb een weerzin tegen mensen die overal een mening over moeten hebben, maar in dit geval ben ik aan een boek van Prince begonnen om mij juist een mening te vormen over zijn  gedachten goed. Waarom? Ten eerste kreeg ik een boek van zijn hand aangereikt om te lezen. Dan wordt het iets gemakkelijker. Ten tweede, ik ben nieuwsgierig naar waar de ophef vandaan komt. Dus daarom las ik “Bestemd voor overwinning” van Joseph Prince. Hieronder een korte reactie op het boek.

Prince schrijft een boek met veel herhaling en vele “omhalen van woorden”. Dat maakt het soms moeilijk om te lezen en soms zelfs ronduit vervelend. Een editor bij een uitgeverij had hem dat toch moeten zeggen. Zijn boodschap kan in minder dan één-vierde van het huidige boek gezegd worden.

Het boek wil genade onder de aandacht brengen. Dat lijkt mij geen slecht idee. Gods genade rust door Zijn Zoon Jezus op ons. Gods genade zien we als we in de schepping zijn wonderen zien. Uit genade leven is een zegen die God geeft. Het besef van genade is iets dat we nog onvoldoende beseffen. Dat besef wil Prince overbrengen en dat is waardevol. Prince benadert genade met name in relatie tot de wet. Hij zegt dat het een veel voorkomend probleem is bij christenen dat ze onder de wet blijven leven. Het ontneemt hen de vrijheid die Jezus geeft. Ik noem in dit kader twee citaten van Prince. Op p71 zegt Prince: “Jezus toonde ons dat het onmogelijk is dat men door de wet gerechtvaardigd wordt … Jezus brengt de wet tot haar rechtvaardige standaard¨. Met dat laatste denk ik dat Prince bedoelt dat we de wet moeten benaderen vanuit Jezus. In Jezus krijgt de wet haar rechtmatige plaats. Op p129 zegt hij echter dat de 10 geboden in onbruik zijn geraakt.

Het eerste citaat lijkt mij juist. De wet kan “zelf” ons niet dichter bij God brengen, dat kan alleen door geloof in Jezus. Daarna zegt Prince dat de wet heeft afgedaan. Geen 10-geboden meer, ook al worden 9 geboden herhaald in het NT.  We mogen volledig in de vrijheid of vanuit zegen leven (zie Psalm 103). Hier volg ik Prince niet meer, want daarna zegt hij dat hij de wet juist hoog acht en niet van antinomisme beschuldig kan worden. Het is mij niet geheel duidelijk wat hij precies bedoelt. Welke plaats heeft de wet?

Waardevol is wat Prince zegt over het leven in Christus. Dat wordt gedaan vanuit liefde van en tot God en niet vanuit een verplichting die gebaseerd is op regels. Het volgen van Jezus komt uit het hart en niet uit een ¨heilig moeten¨ of ¨dwang¨. Dat wil niet zeggen dat er geen regels nodig zijn. Regels vergemakkelen juist het leven (verkeersregels maken dat autorijden niet een choas wordt). Maar regels (DE wet) brengen je niet dichter bij God, net zoals verkeersregels je niet dichter brengen bij je bestemming.

Velen hebben gezegd dat Prince geen voorspoed prediker is. Dat voorspoed prediking geen kern is van zijn boodschap zal waar zijn. Maar, het geloof in Jezus heeft wel een positieve invloed op je bankrekening volgens Prince (p47). Waarom zijn er dan zoveel christenen in Nederland die van een bijstandsuitkering moeten rondkomen? Wat te doen met al die christenen in Afrika die soms letterlijk op een houtje moet bijten? Wanneer gaan zijn hun “schatten ontvangen” zoals Prince zegt.

Het boek staat vol met nogal vreemde exegeses. Een aantal keren is deze exegese gebaseerd op een persoonlijke openbaring die Prince heeft gehad (zie bijvoorbeeld p52). Wat moet een lezer hiermee? Stel dat ik het niet eens kan zijn met een uitspraak of exegese van Prince die op een dergelijke openbaring is geënt, ga ik dan in tegen God zelf? Een tweetal andere voorbeelden wil ik noemen. Prince zegt dat de Heilige Geest niet overtuigt van zonde (p142 vv). Prince legt Johannes 16:8 gekunsteld en onjuist uit. Het tweede voorbeeld deden mijn wenkbrauwen redelijk fronsen. Volgens Prince stierven er geen mensen tijdens de reis van het volk Israël op weg naar de Sinaï (p223). Hij concludeert dat, omdat hij daar in de Bijbel niets over kan vinden en de gebeurtenissen plaatsvonden voordat de wet was geopenbaard. Maar, er staan wel meer dingen niet in de Bijbel, maar dat betekent niet dat het niet is gebeurd. Een heel vreemde exegese van een tekst die er niet in staat. Overigens, na de Sinaï stierven er wel mensen, die waren dus wel onder de wet (p225).

Conclusie: een warrig boek dat oproept onder de genade te leven. Dat is een pluspunt en waardevol. De soms vreemde conclusies van Prince maken het soms lastig te lezen. Ik was meer dan één keer nogal verbaasd. Tot slot, ik begrijp niet dat boeken als deze door zoveel mensen kritiekloos worden gelezen. Ik hoop dat meerdere mensen een boek als deze lezen vanuit dit principe: ¨onderzoek alles en behoudt het goede¨. Laten het er maar op houden dat de nadruk op leven uit genade het goede uit dit boek is.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s