Deconstructie = afbreken

Deconstructie is een filosofische term die in “emerging” kringen nogal populair is. Als ik blogposts lees die over dit onderwerp gaan, dan lijkt het soms dat er nogal wat mensen zijn die het liefst de kerk tot op de bodem afbreken en dat volgens eigen inzichten weer willen opbouwen. Dat lijkt mij niet een juiste methode. Met name ook omdat een kerk of theologie in de huidige vorm ook vorm krijgt in een culturele setting, zonder dat werkelijk naar de kern van kerk-zijn wordt terug gegrepen.

De kerk en de theologie verrijzen in een culturele setting (zie vorige post). Deconstructie is niet zozeer afbreken, maar zoeken naar de essentie van een theologische uitspraak of theologisch model. Traditie is niet een concept die deze zoektocht in de weg staat, maar ze kan deze zoektocht verrijken. Dit is ook altijd het doel geweest van degenen die het “Ecclesia Reformata Semper Reformanda” hoog in het vaandel hadden. De vraag naar de essentie binnen een theologisch concept is een legitieme vraag. Wanneer de theologisch praktijk zich verder van deze essentie verwijderd, moet er een heroriëntatie plaatsvinden. In mijn ogen functioneert hier het woord deconstructie. Het noodzakelijk gesprek dat gevoerd moet worden is steeds weer: wat zien wij als de essentie waarop we onze concepten bouwen?

Om weer op de eerste zinnen terug te komen:  op welke wijzen kijken we naar een evangelische ecclesiologie? Wat is de essentie en wat is daarvan zichtbaar in de huidige vorm?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s