En de wind steekt op!

Ik lees met name angelsaksische gemeenteopbouw literatuur. De oorzaak daarvan is niet zozeer de voorkeur voor de Engelse taal. De reden is het gebrek aan goede boeken in het Nederlandse taalgebied. Ik de afgelopen tijd kwam ik één boek tegen dat boven de rest uitsteekt: “En de wind steekt op” van Henk de Roest.

Ik probeer de komende week een aantal hoogtepunten uit dit boek de revue te laten passeren. Houd deze blog reeks in de gaten, er komen interessante gedachten voorbij.

Dansen met God

Dit verhaal van Brain McLaren las ik op een blog van Emergent US:

We walked down to the “Circular Quay” where the famous Sydney Opera House is situated. Across from the Opera House is a district called “The Rocks” – full of shops, sidewalk booths, etc. It was a perfect summer day, beautiful breeze, blue sky, sailboats filling the bay behind us. A jazz group was playing on a stage in a courtyard, and we got something to eat and enjoyed their music. A middle-aged couple got up and started dancing – they were amazing! Then an old lady got up, then an old man, and soon there were half-a-dozen people spontaneously dancing to this beautiful music – blues, swing, etc.

Near the stage, I noticed a five or six year old boy who appeared mentally handicapped. He was absolutely entranced with the music. He put up a fist to his mouth as if it were a trumpet and pretended to play it with his other hand. Soon, without realizing it, he had moved out beside the stage. His eyes were closed and he was playing his heart out on his imaginary trumpet. The sax player noticed this, and the hopped off the stage and stood beside the young guy. When he opened his eyes, the sax player started dancing around as he played and the little boy followed his lead. Then the trumpet player saw them, and he came down. The little boy in between the two musicians … “playing” and dancing in an obvious state of ecstasy – the audience started applauding and I know my eyes were overflowing with tears to see something so beautiful and spontaneous and glorious.

Then I looked back to where the boy had been, and his grandfather was standing there in obvious delight to see his grandson so happy. I leaned over to Grace and whispered, “It’s a glimpse of the kingdom of God.”

Waarom spreekt mij dit aan? Deze maanden heb ik gewerkt aan een scriptie waarin de triniteit wordt voorgesteld als een beweging tussen de verschillende goddelijke personen. Jezus nodigt ons uit deel te nemen aan deze goddelijke dans. In de gebeurtenis wordt dit wel heel erg letterlijk zichtbaar.

Body and Spirit

Plato en zijn volgelingen hadden het niet zo op het lichaam. Het lichaam was een verpakking waar je je zo snel mogelijk van moest ontdoen. De geest, het denkvermogen, daar ging het om. Benadert het christendom het lichaam op dezelfde manier? Paulus heeft het in Rom7 over het lichaam des doods (NBG). Is ons lichaam alleen maar slecht? Is Paulus ook een platonist?

Hoe kom is hier op? Ik was gisteravond bij Rik Zutphen (Skinfiltr8r). Een aantal van onze kerk waren daar ook om onze kunstzinnige kant te verkennen. Tenminste, ik verkende mijn kunstzinnige kant. Nu, dat van dat lichaam en de geest heeft mij aan het denken gezet. In een van Rik’s teksten kwam dat voor: “a free spirit chained to my body”. Natuurlijk herken ik ook wel iets van Paulus. Hij deed dingen die hij niet wilde doen en toch deed. Is het lichaam daarom een cel van de vrije geest? Volgens mij is een mens pas volledig mens als lichaam en geest samen zijn. Daarom is er de hoop op een nieuw lichaam. In de hemel zijn we volgens mij geen vrije geest, maar vrije mensen, met een lichaam. Het lichaam wordt een cel als we Rom7 lezen en dan stoppen en het daarbij laten. Ik wil Rom7 lezen door de bril van Rom8. Lees Rom8:13. Het eindigt met leven, met hoop en met de mogelijkheid op verandering.

Volf op Podcast

Van de Emergent Tehological Coversations met Miroslav Volf in februari is de eerste podcast op het web gezet. Klik hier voor de webpagina waar de mp3 te downloaden is.

De radicale Paulus

Het hart van de mens moet ruimer worden. Het is vaak te donker en te eng (2Kor6:11).

Vorm geen verbindingen met degene die zich tegenover God opstellen (2Kor6:14).

Degene die hopen op Gods toekomstige redding in de toekomst reinigen zich in het heden (2Kor7:1).

The Chronicles of Narnia

Een tijdje geleden hebben Harry Zijlstra en ik weer eens een dagje met elkaar opgetrokken. Het is goed om weer eens gewoon bij te kletsen over alles wat ons bezighoudt. Lopend door Utrecht kwamen we beiden de jaren 80 versie van de “Chronicles van Narnia” tegen. De BBC wil op het succes van de nieuwe film meesurfen en heeft deze oude versie opnieuw uitgebracht. Direct aangeschaft natuurlijk, had ik ook weer een Sinterklaas kadootje voor Mariska.

Ik moet zeggen dat ik onder de indruk ben geraakt van de inhoud van deze film. De special effects in deze oude versie zijn niet zo “special”, maar de inhoud geeft op magistrale wijze weer wat Jezus voor ons heeft gedaan. C.S. Lewis heeft een meesterwerk geschreven. Ik zal de inhoud niet verklappen, maar het is een aanrader om gewoon te gaan kijken.

De kritiek op Narnia zwelt in christelijk Nederland aan. Prima natuurlijk, want elk christen moet toetsen en het goede behouden. Met name het gebruik van mythische wezens door Lewis is een doorn in het oog. De stap naar het occulte is snel gemaakt. Mijns inziens is deze conclusie nogal haastig gemaakt. Het occulte neemt in de echte wereld geheel andere vormen aan dat de fantasiewereld die Lewis schiep. Hij daalt af op het niveau van een kind en laat zien wat Alsan als plaatsvervanger voor Edmund doet. Dat is de kern van wat Jezus deed. Bekijk het verhaal door de ogen van het evangelie. Ik zag in de jaren 80 versie opmerkelijke dingen die zijn blijven hangen. Ik ga kijken naar de update!

Lees maar eens het verhaal achter het verhaal op: http://www.thelife.nl/

Geboren en een nieuw begin

Hopeloos en zonder toekomst
Donker en alleen
Honger en dikke buikjes
Dood en een bomaanslag
Een ramp en de aarde schut
Een vreemde en een andere huidskleur

Een Samaritaan en een uitgestrekte arm
Een zuchtende schepping en een bruiloftsmaal
Het Leven en een opstanding
Brood en bewogenheid
Licht en een hand op de schouder
Geboren en Hij komt

Open staan voor elkaar!

Een vaak terugkomend thema in onze gemeente is: het groter worden in aantal en het daardoor niet meer in staat zijn alle mensen te kennen. “Het is niet zoals vroeger!”, zegt de ene oudgediende. “Het was als een warm bad, maar nu niet meer”, zegt de ander. Dat doet mij pijn, want de gemeente is juist dé plek waar je warmte mag ervaren. Een gemeente verandert, ook Parousia Gouda ontkomt daar niet aan. Toch is dat gevoel van “vroeger” niet iets dat ik zou willen verliezen. Ook ik herken iets van de opmerkingen. Ik zou er voor willen knokken om dat saamhorigheidsgevoel te behouden.

Als UT zoeken we steeds naar mogelijkheden om dat gevoel terug te krijgen door bijvoorbeeld taken zo te organiseren dat ze gezamenlijk gedaan kunnen worden. Het verspreiden van “The Story of Christmas” is daar een goed voorbeeld van. De kring waar ik bij hoor, de Achttienplus, wilde zelfs na de eerste keer nog een wijk voor haar rekening nemen omdat het gezellig is om het met elkaar te doen. Maar meer nog, omdat je samen de stad ingaat voor het evangelie van Jezus Christus. Verder hebben we in het UT een brainstorm over “gastvrijheid” gehad, waar jullie in de toekomst nog meer over zullen horen. Allemaal zaken die dat zo diep gevoelde saamhorigheidsgevoel willen en proberen te bevorderen. Toch zit er bij mij een soort onbevredigend gevoel, want “gemeenschap” of “saamhorigheid” kun je niet plannen of sturen. Activiteiten zijn daarvoor geen garantie. Eigenlijk zouden dergelijk acties niet nodig moeten zijn. Deze zaken kun je stimuleren, maar ze moeten eigenlijk in een gemeente ontstaan waar mensen zich willen inzetten om samen gemeente te zijn. Daarom denk ik dat “gemeenschap” begint bij ons allemaal persoonlijk. Bij mij en bij u of jou. Als de gemeente een kleiner aantal heeft, gaat het vanzelf. Ben je iets groter, dan moet je daar zelf meer aan doen. Ik heb een aantal zaken om een rij gezet, waarvan ik denk dat het ons kan helpen een stap verder te komen. Hoe kun je als grote gemeente toch “gemeenschap” ervaren?

1. Gemeenschap betekent dat je beschikbaar bent
Het betekent dat je tijd met elkaar doorbrengt. Tijd om eens door te praten. En dat kost tijd. Daar kun je voor kiezen of niet voor kiezen. In onze tijd slurpende maatschappij is dat ontzettend moeilijk. Toch is er geen andere weg. Het maken van tijd voor elkaar is geen garantie dat je “saamhorigheid” ervaart, maar het is wel een voorwaarde. In de gemeente waar ik ben geestelijk ben opgegroeid dronken we vaak koffie na de dienst. Sommigen vertrekken na de dienst snel naar huis. Blijf eens staan praten of begin er eens mee iemand uit te nodigen voor een bakkie op zondagochtend of middag.

2. Gemeenschap betekent kwetsbaar willen zijn
Kwetsbaar zijn wil zeggen dat we onszelf willen openen voor een ander. Als je altijd over koetjes en kalfjes praat, zul je nooit werkelijk gemeenschap ervaren. Het open zijn naar elkaar toe bouwt de gemeente, maar ook de wederzijdse gemeenschap. Dat betekent wederzijds open zijn over je sterke en zwakke punten, elkaar liefhebben, elkaar accepteren en vergeven. Dit gebeurt niet zomaar, daar gaat tijd overheen. Ik zou het zelfs vreemd vinden als iemand bij een eerste ontmoeting zijn hele ziel en zaligheid blootlegt. Dat lijkt mij een ongezonde situatie. Deze dingen vragen tijd, zodat je kan ervaren wat je wel en niet wil delen met elkaar. Er zijn geen regels voor. Maar als we nooit verder willen gaan dan de koetjes en de kalfjes, zullen we nooit werkelijk “gemeenschap” ervaren.

3. Gemeenschap betekent het leven delen
Dit slaat terug op beschikbaar zijn, maar gaat nog een stukje verder. We kunnen tijd met elkaar doorbrengen, maar mogen ook onze bezittingen delen. Hebt u wel eens wat uitgeleend aan een ander of gewoon uw bezittingen gedeeld? Of als u nood ziet, heeft u wel eens geprobeerd er iets aan te doen? Werkelijke gemeenschap is zichtbaar in onze agenda en op onze “bankafschriften”.

4. Gemeenschap betekent stabiliteit
Ik ontmoet wel eens mensen die in paar jaar drie of vier keer zijn verhuisd. Niemand kan een ander verbieden te verhuizen, maar “saamhorigheid” ontstaat door met elkaar een langere relatie aan te gaan. Relaties kosten tijd. Dat geldt ook voor het bezoeken van de diensten. Als we als gemeente daar trouw in zijn en er tijd voor nemen, kunnen we mensen vaker aanspreken en samen gemeente zijn. Wanneer iemand 1-2 keer per maand de diensten bezoekt, blijf je mijns inziens het gevoel houden gast in eigen gemeente te zijn. Dan bezoek je de gemeente, zonder te ervaren dat je de gemeente bent.

De Triniteit

Er is een revolutie gaande in theologie land. De triniteit krijgt de laatste jaren meer en meer aandacht. Boeken, conferentie, mp3, ze spreken over God die één in drie Personen is. Eén van de boeken die ik recentelijk las is “After our likeness” van Miroslaf Volf. Het is een boek met voor mij nieuwe inzichten, omdat het een verbinding legt tussen de triniteit en de ecclesiologie. De kerk is vooreersteen gemeenschap van mensen die Christus volgen, zegt Volf. Dat betekent dat Volf zijn ecclesiologie opbouwt vanuit de essentie van de kerk en niet vanuit de functionaliteit, zoals zo vaak gebeurd. Op deze wijze lijken en hebben kerken meer gemeenschappelijk, want zouden ze dit niet onderschrijven, dan moeten we ons afvragen of er wel sprake is van een kerk. De functionele aspecten zijn vaak oorzaak van veel discussie. Door de essentie van de kerk te benadrukken, kan makkerlijker tot eenheid worden gekomen. Daarover spreekt ook Jezus in Johannes 17. En daar heeft Hij het niet over de zangbundel of de wijze waarop we een genezingsdienst beleggen.