Simple church (2)

Ik ben al jaren op zoek naar de essentie van de kerk. Dat was ook de reden dat ik e.e.a. op een rij zetten in het vorige “stukje”. Na Teenstreet komt je weer thuis en ga je nadenken wat je met dat wat je hebt gehoord wil gaan doen. Ik merk dat ik neig naar het verstevigen van contacten. Met tieners, kringleden, vrienden, enz. Ik wil dat ook meer doen het komende jaar. Volgens mij is dat waar de gemeente voor is bedoeld. We zoeken allemaal naar contact. Door het individualisme neemt dat alleen maar toe. Mensen snakken naar echtheid op het relationele vlak. Ik merk dat bij tieners. En ik zie dat ook bij volwassen mensen. Wat kunnen wij eraan doen om dat te laten groeien? Het is meer dan mensen die je niet kent een hand geven aan het begin van een dienst. Het begint bij een keuze. Kiezen om werkelijke relaties aan te gaan. Gastvrij zijn, jezelf open stellen, mensen willen ontmoeten, een schouder aanbieden bij een moeilijk gesprek. Het begint bij een vraag: willen we dat? Maken we die keuze niet of beantwoorden we deze vraag ontkennend, dan zie ik weinig toekomst voor de kerk.

Simple church

Vandaag weer een boek uitgelezen. En ik ben enthousiast over de inhoud. Ik zal niet uitweiden over alles wat het boek biedt, maar er een ding uithalen. Het boek is er een uit de serie “After Christendom”. Dit boek gaat over de kerk in onze postmoderne tijd. Er komt heel veel Emerging Church langs. Hij bouwt zijn betoog langzaam op, maar ik spring snel naar waar hij mij om gaat. In het einde komt de schrijver bij zijn eigen voorkeuren. Hij strijdt voor een “simple church”. Dat wil zeggen dat hij zoekt naar de essentie van de kerk. Het gaat om de werkelijke kerk in haar kern. Ballast wordt overboord gegooid. Geen extra activiteiten waar weinig mensen op af komen. Geen vergaderingen die mensen beletten om werkelijk christen te zijn in de maatschappij. Geen kerkje spelen, maar kerk zijn: het koninkrijk van God verkondigen in al haar eenvoud. Hij vindt dat bij veel kerk die Emerging zijn.

“Simple church” wil niet zeggen dat alles “simpel” is. Het is geen kerk voor mensen met een verstandelijke beperking. Het is juist het tegendeel. Het is een kerk waar veel wordt nagedacht over aanbidding, de cultuur, leren discipel van Jezus te zijn, enz.

Als je mij een beetje kent, weet je dat ik hier warm van wordt. Ik zie de kerk als een groep mensen die gewoon Jezus willen volgen en meer niet. Het gaat om relatie’s en op basis daarvan ondersteun je elkaar en aanbidt je samen God. Daar gaat het toch om in het leven van een christen? Steeds meer ontdek is dat al het activisme ons afhoudt van wat Jezus met Zijn kerk bedoeld.

Als je dit leest, laat eens weten wat voor jou de essentie is van kerk zijn. Wat doet jouw hart sneller kloppen als je het over de kerk hebt?