Teenstreet 2008

Vandaag begint Teenstreet weer. Ook dit jaar zijn er weer ruim 3500 tieners naar Duistland gereisd om dit evenement mee te maken. Het thema dit jaar is “Blindsight”. Wat mij aanspreekt aan Teenstreet is de radicaliteit. Gewoon gaan voor Jezus. In de jaren dat ik als tienerleider meeging, kwamen “mijn” tieners anders thuis. Daarnaast werkt het stimulerend om zoveel tieners te zien die ook Jezus volgen. Bid voor de sprekers, de organisatie, maar vooral voor elke tienerleider die 6 tieners onder zijn/haar hoede heeft. Wil je er iets van meemaken, kijk dan op de Teenstreet website.

Dominee, houdt u nog een beetje van mij?

Waarom zou een dominee c.q. voorganger van gemeenteleden moeten houden? Komt dat omdat hij voor veel gemeenteleden alleen degene is die op zondag aan het einde van de preek amen zegt? Een dominee c.q. voorganger wordt ook wel eens herder genoemd. Jezus zegt dat de schapen de herder kennen. Ze kennen zijn stem. Helaas kennen heel veel kerkmensen de stem van hun geestelijke herder niet. Hij staat te ver van hen af. Helaas….

In deze postmoderne samenleving zoeken mensen naar echtheid in een leider. Authenticiteit. Practice what you preach. Kerken moeten er alles aan doen om de kloof die er is tussen leiders en leken kleiner te maken. Dat is ook één van de bezwaren tegen megakerken. Volgens mij is de toekomst van de kerken het kleinere verband. “Where everybody knows your name”. Ook de voorganger.

Ik hoop dat ik dit ook een beetje kan waarmaken.

Hoornbeeck en Teenstreet

Op het Hoornbeeck college wordt gevraagd wat iemand vindt van de EO jongerendag als je je aanmeldt bij de school. Op zich al een vreemde vraag. Ooit werkte ik bij een bedrijf met veel reformatorische mensen uit de rechtervlank zogezegd. Toen had ik ook al van dergelijk discussies. Of de EO jongerendag nu wel of niet goed was. De genade werd daar wel erg gratis aangeboden. Ik meende dat de genade toch gratis was. Nee dus. Je moest het wel erg voelen dat je zondig was. Toch werkheiligheid? Ik heb het nooit begrepen.

Op dit moment zitten Mariska op een soort super EO jongerendag: Teenstreet. 3800 jongeren uit heel Europa op één plek. Waar vind je dat? Het is echt geweldig dat jongeren uit het seculiere Europa zo uit hun dak gaan voor Jezus. Mag dat wel? Of is dat toch wel erg voorbarig?

Waarom zo eis op zo’n school? Ik volg het met grote verbazing. Ik hoop dat de Geest mensen op deze school laat merken dat Hij ook buiten hun geijkte paden werkt. Dat er buiten het soms vastgeroeste eigen gelijk ook mensen zijn die de genade van Jezus proeven. Gratis. Maar ja, mag dat aanbod wel op deze manier aangeboden worden? Volgens sommige dus niet.

Trouwens Teenstreet is super. Goede reis gehad en al een geweldig programma. Ik hoop dat Jezus veel tieners aanraakt. We bidden ervoor. Hoornbeeck of geen Hoornbeeck, wij zien de Geest werken. Dat neemt niemand, ook een school niet, ons af.

Teenstreet 2006

Nog drie daagjes! Op 5 augustus begint het weer. Dan kan Mariska en ik weer een weekje naar Teenstreet. Dit keer in Offenburg, vlak bij Frankfurt. We gaan met 8 tieners, 5 uit de Parousia en 3 vriend(inn)en van. Het thema is dit jaar “Metamorphosis“. Teenstreet is een spetterend congres met veel praise, sport, gespreksgroepjes, workshops, sponsorloop, nieuwe mensen ontmoeten uit heel Europa, veel muziek, enz…. Als je tussen de 13-17 jaar bent en niet meegaat, dan mis je wat deze zomer.

Wil je het meevolgen volgende week, kijk dan hier!. Ik zal op mijn blog ook verslag doen.

Breng veerkracht in je leven – Gordon MacDonald

Het boek dat Gordon MacDonald heeft geschreven is gebaseerd op ervaring. Het is dus geen studeerkamer kennis, maar is doorleefd. Het is een boek dat in de kern zegt: houdt vol, geef niet op. De eerste die dat tegen MacDonald zei was zijn atletiekcoach op de middelbare school. MacDonald was een niet onverdienstelijke hardloper. Zijn coach zag in hem een winnaar en maakte een trainingsplan dat op de dag nauwkeurig aangaf wat hij moest doen, wilde hij de eerste plaats halen op een atletiektoernooi. Het boek is aan deze ervaring opgehangen. Het was zijn coach die hem aanwijzingen gaf om niet te stoppen, maar het doel voor ogen te houden. Omdat MacDonald in zijn leven flink aan de grond heeft gezeten als voorganger toen hij net de dertig gepasseerd was, weet hij hoe het voelt om geen veerkracht te ervaren.

Die momenten hebben we allemaal wel eens. Het lukt niet, mensen werken niet mee, het groeit je boven het hoofd, noem het maar op. Het opvallende is dat hij niet een “how-to-do” boek schrijft. Dus geen raad om in dergelijke situaties het hoofd boven water te houden. En dat vindt ik het mooie aan dit boek. Het is geen handboek met tips. Hij beschrijft het karakter van mensen die in staat zijn om vol te houden. Hij spreekt dan ook niet over veerkracht op moeilijke momenten, maar over veerkrachtige mensen. Zoals ik zijn boek opvat is veerkracht iets dat je moet leren en waarin je kunt groeien.

Het boek is vlot geschreven en roept veel op. Het raadt aan om niet je omgeving, maar jezelf een spiegel voor te houden. Het is met name geschikt voor mensen die de drukte op zich af zien komen en dreigen daarin te verdrinken. Voor hen heeft MacDonald heel wat te zeggen. Eigenlijk zou je alles wat MacDonald schrijft, moeten lezen. En daar hoort dit boek zeker bij.