Indignados – de verontwaardigden

Bijna de helft van de mensen rond de 35 is werkloos in Spanje. Laat dat even op je inwerken. Tijdens mijn HTS tijd vroeg een medestudent tijdens een bedrijven-presentatie aan een vertegenwoordiger van een bedrijf of hij met zijn 26 jaar te oud was om een carrière op te bouwen. Vergelijk de achtergrond van deze vraag even met het toekomstbeeld dat heel veel jonge mensen hebben in Spanje. Zij  zijn niet bezig met carrière mogelijheden, maar zijn dagelijks gedwongen mentaal én fysiek te overleven. Sommigen trekken weer bij paps en mans in omdat ze de huur niet meer kunnen betalen. De regering probeert het tij te keren door bezuiningen en nieuwe projecten te lanceren. Het levert tot nu tot geen extra werkgelegenheid op. Bedrijven nemen geen extra mensen aan. In het parlement levert dat tussen polieke partijen over en weer verwijten op die mij het voorhoofd doen fronsen.

Begrijpelijk is dan ook wat er nu gebeurd, want er is niets te verliezen. In veel grote steden komen grote groepen met name jonge mensen samen op pleinen om uiting te geven aan hun verontwaardiging. Er wordt al gesproken van “the Spanish revolution”. In die zin lijkt het op wat er gebeurd is in de arabische wereld, zij het dat de reden verschilt. Via sociale media roepen jonge mensen elkaar op om dagen, weken door te brengen op pleinen in Madrid, Barcelona, Sevilla en ook in Granada. Ze hebben toch niets anders te doen, en dat is de harde realiteit. Deze maand worden op gemeentelijk niveau nieuwe bestuurders gekozen. Hopen ze daar op het plein dat door deze acties er een verandering op gang komt?  Dat is op korte termijn helaas niet te verwachten. Granada bijvoorbeeld heeft niet veel grote bedrijven waar veel mensen werken. De lokale economie drijft op bedrijfjes van 3-4 mensen zoals loodgieters, bouwvakkers, hoveniers, enz. Deze bedrijfjes vallen met bosjes om nu de economie in zijn als zijn voegen kraakt. In ons dorp staat sinds twee jaar een groot winkelcentrum. Er sluiten nu veel winkels en eetgelegenheden.

In de peilingen verliest de regerende partij enorm veel stemmen. Ik denk niet dat een wisseling van de wacht op het lokale vlak op de korte termijn de sitiuatie zal veranderen. Daarom is de verontwaardiging meer dan begrijpelijk.

Prayer

Fast from judging others; feast on the Christ indwelling in them.

Fast from emphasis on differences; feast on the unity of all life.

Fast from apparent darkness; feast on the reality of light.

Fast from words that pollute; feast on phrases that purify.

Fast from discontent; feast on gratitude.

Fast from anger; feast on patience.

Fast from pessimism; feast on optimism.

Fast from worry; feast on trust.

Fast from complaining; feast on appreciation.

Fast from negatives; feast on affirmatives.

Fast from unrelenting pressures; feast on unceasing prayer.

Fast from hostility; feast on nonviolence.

Fast from bitterness; feast on forgiveness.

Fast from self-concern; feast on compassion for others.

Fast from personal anxiety; feast on eternal truth.

Fast from discouragement; feast on hope.

Fast from facts that depress; feast on truths that uplift.

Fast from lethargy; feast on enthusiasm.

Fast from suspicion; feast on truth.

Fast from thoughts that weaken; feast on promises that inspire.

Fast from idle gossip; feast on purposeful silence.

Gentle God, during this season of fasting and feasting, gift us with your presence

so we can be a gift to others in carrying out your work. 

Amen.

William Arthur Ward (1921-1994)

De kerk in 2011 (7)

De laatste post over dit onderwerp. De neiging bestaat aan het einde van een serie als deze om de eigen visie te geven op de kerk in onze tijd. Ik denk dat die visie niet bestaat. De kerk, ook in de westerse wereld, is zo divers dat een eenduidig beeld niet recht zou doen aan de veelkleurigheid van de kerk. God is groter dan onze neiging om alles in hokjes te plaatsen. Toch wil ik een paar voor mij opmerkelijke observaties doen.

Ten eerste is de kerk het werk van God. De kerkmensen mogen in Zijn voetsporen treden (missio Dei). Het lijkt er volgens mij soms op dat met al ons westerse planning en strategisch denken dat de laatste jaren zijn vergeten. De afgelopen jaren is steeds gebleken dat het “regelen” van de kerk nog niet een opleving tot gevolg heeft gehad. God is niet maakbaar en daarom is een opwekking of “blessing” ook niet maakbaar.

Ten tweede, vader en zoon Dekker hebben een punt. Het geloofsleven van elke participant  is bepalend voor hoe de kerk zich in het dagelijks leven mainifesteert. Ik val de Dekkers daar voor een deel in bij (ik heb het boek van vader Dekker niet gelezen, dus houd een slag om de arm). Succes wordt vaak afgemeten aan het leiderschap van de kerk en is resultaat gericht. Goed leiderschap betekent een gezonde kerk (zie Schwartz). Maar in de kern gaat het niet om de leiding, maar om elke deelnemer die deel is van een gemeenschap die zich rond Jezus verzamelt. Volgens mij is leiden voor het grootste deel faciliteren.

Ten derde, kerkelijk succes is niet afhankelijk van een a-cultereel kerkelijk opbouwmodel. Meestal werd gedacht dat met een model het tij gekeerd kon worden als een vitamine ter bevordering van de gemeentegroei. Al met al blijkt nu dat de kerk niet maakbaar is en dat deze modellen in heel veel gevallen geen deel zijn geworden van het kerkelijk leven (wie is er werkelijk “purpose driven” geworden?).

Ten vierde keek men in het verleden vaak naar succesvolle kerken en kopieerde wat daar goed ging. Helaas werkt dat niet altijd zo (zie ook de derde opmerking). Kerken moeten in deze tijd meer en meer hermeneuten zijn van de eigen culturele context. Men moet zich de vraag stellen: “Wat heeft het evangelie ons te zeggen in onze wijk?” De uitwerking van het evangelie heeft deze conturele component nodig. Welke voorganger besteedt meer tijd buiten de muren van de kerk dan daarbinnen?

Tot slotte zijn er in Nederland een groeiend aantal mensen die “tegen” zijn. In de VS kennen we dat verschijnsel al een tijdje (tik op Youtube Rob Bell in en je krijgt een lijst met videos om een avondje te vullen). Wat boven het maaiveld uitkomt is een bedreiging voor de status quo, meestal gebasseerd op angst. In Nederland komt het gesprek over experimentele ecclesiologie maar niet van de grond. 

Hier laat ik het voorlopig bij.